OK! ბათუმი ჟურნალი ოქეის ახალი პროექტია, რომლის პირველი გამოცემაც ბევრ კარგ სიახლესთან ერთად ცნობილი ბათუმელების ინტერვიუებსაც გთავაზობთ. შოუბიზნესის ცნობილი წარმომადგენლებიდან ამჯერად OK! ბათუმი სოფო ხალვაშის ექსკლუზიურ ინტერვიუს შემოგთავაზებთ:

მუსიკისადმი სიყვარული პატარაობიდანვე გამოუმჟღავნებია. წყენისა თუ სიხარულის დროს ისევ მუსიკა ეხმარებოდა საკუთარი თავის პოვნაში და მიაჩნია, რომ ხელოვნების ეს დარგი ყველაზე კონკრეტულად გადმოსცემს ადამიანთა ემოციურ მდგომარეობას. „OK! ბათუმის“ სტუმარი ყველასთვის საყვარელი მომღერალი სოფო ხალვაშია, რომელიც მკითხველს ოჯახზე, სამომავლო გეგმებსა და იმ ბათუმზე მოუყვება, რომელზეც ფიქრობს,
რომ მხოლოდ თვითონ იცნობს და უყვარს.
პირველი წარმატება...
მუსიკალური თვალსაზრისით, ჩემი პირველი ნაბიჯი „ტელეიმედზე“ არსებული სატელევიზიო კონკურსი – „ნუცას სკოლა“ იყო, თუმცა შემდეგი დიდი წარმატება, რომელმაც სრულიად შეცვალა ჩემთვის ბევრი რამ (რა თქმა უნდა, დადებითისკენ) იურმალას სიმღერის კონკურსი „ახალი ტალღა“ იყო, სადაც მესამე ადგილი დავიკავე. შეიძლება ითქვას, რომ ჩემთვის იურმალაზე გამოსვლა და ის შედეგები, რომლებიც მქონდა, ერთგვარი ტრამპლინი იყო, რომელიც არასოდეს მომცემდა გაჩერების საშუალებას. ძალიან ცოტა ადამიანი მიცნობდა მანამდე, თუმცა აღნიშნული კონკურსის შემდეგ არა მარტო საქართველოში, არამედ მის ფარგლებს გარეთ გამიცნეს, რაც კიდევ უფრო ამაღლებდა ჩემს პასუხისმგებლობას და ჟინს, რომ მუსიკალურად მუდამ ფორმაში ვყოფილიყავი. პოპულარული გავხდი, ჩემმა გამოსვლამ როგორც მე, ასევე საქართველოს, ძალიან დიდი წარმატება მოუტანა. მაშინ ბოლომდე ვერ ვაცნობიერებდი ამ ყველაფერს, ხოლო ახლა ვფიქრობ, თუ რამხელა პასუხისმგებლობა ავიღე საკუთარ თავზე – რთულია წარადგინო შენი ქვეყანა. ახლა რომ იგივე კონკურსზე გამოვდიოდე, ორმაგად და სამმაგად ვინერვიულებდი.

იმისთვის, რომ არ დაკარგო მსმენელი...
უნდა იყო გულწრფელი, აჩვენო ადამიანებს, რომ ძალიან გიყვარს ის საქმე, რომელსაც აკეთებ. სცენა ერთგვარი რენტგენია – ყველანაირი განცდა, რომელიც შენშია, გადის გარეთ, მაყურებლიდან კი, შედეგი ემოციების სახით გიბრუნდება. ეს იმდენად ცოცხალი პროცესია, რთულია სიტყვებით გადმოსცე. გულწრფელობის შემდეგ, ალბათ ყველაზე მთავარი, ნიჭი და შრომისმოყვარეობაა, რითაც შეძლებ იყო მრავალფეროვანი და მუდმივად აინტერესებდე საზოგადოებას. ძალიან ბევრი მინახავს ნიჭიერი ადამიანი, რომელსაც მალევე დაუკარგავს ხალხის ნდობა, თუმცა მინახავს ისეთებიც, რომლებიც ძალიან შრომისმოყვარენი არიან, იზრდებიან და აღწევენ დიდ წარმატებებს. არ უნდა დაკმაყოფილდე მიღწეულით. მუდმივ ძიებაში უნდა იყო.

შემოქმედებითი გზა...
ძალიან რთული ეტაპები მაქვს გავლილი. მართალია, ბევრი ადამიანი მედგა გვერდით, მაგრამ მაინც – ყოველი ნაბიჯი ჩემზე იყო დამოკიდებული. იმაზე, თუ როგორ შევძლებდი და წარმოვაჩენდი საკუთარ შესაძლებლობებს. ყოველთვის ვშრომობდი, რომ იმისთვის მიმეღწია, რაც ძალიან, ძალიან მინდოდა ბავშვობიდან. სიმღერა ყოველთვის იყო ჩემთან. ბავშვობაში, დავხუჭავდი თუ არა თვალს, ყოველთვის ვიდექი დიდ სცენაზე, სადაც ძალიან ბევრი და ფერადი განათება იყო, სადაც მაყურებელი მხურვალე აპლოდისმენტებით მხვდებოდა. მინდა ყველა ადამიანს, ვისაც ჩემს წარმატებაში მცირედი წვლილი მაინც მიუძღვის, მადლობა გადავუხადო. რომ არა მათი გვერდში დგომა, შესაძლოა ყველაფერი სულ სხვაგვარად ყოფილიყო.

როგორც ვიცით, სწორედ იურმალას ფესტივალიდან დაიწყო თქვენი სიყვარულის ისტორია, რომელიც მოგვიანებით ქორწინებით დაგვირგვინდა. გაგვაცანით თქვენი ოჯახის წევრები.
საერთოდ, ვერიდები ხოლმე ოჯახზე ლაპარაკს, მაგრამ თქვენთვის გამონაკლისს დავუშვებ. მოგეხსენებათ, სპორტთან ძალიან ახლოსაა ჩემი ოჯახი. მეუღლის, მიშიკოს მამა – რეზო ძოძუაშვილი, სპორტით ცხოვრობს დღემდე და ვერ წარმოუდგენია მის გარეშე ყოფნა. მე კი ხელოვნება შევიტანე ოჯახში. ჩემს შვილებსაც ძალიან უყვართ მუსიკა, ცეკვა, იგონებენ ხოლმე რაღაც სცენებს და მსახიობობენ. უფროსი ქალიშვილი – ქეთო, 9 წლისაა. რიტმის ძალიან კარგი გრძნობა აქვს, თუმცა ცეკვა უფრო უყვარს, ვიდრე მუსიკა. 4 წლის მარიამი კი პირიქითაა – სიმღერას ანიჭებს უპირატესობას. არ ვიცი, მოგვიანებით რომელ პროფესიას აირჩევენ, მაგრამ დღეს უყვართ ეს ყველაფერი და გამოსდით კიდეც. მიშიკოს ძალიან უყვარს ხელოვნება, კარგი მსმენელია და ყოველთვის ზუსტ რჩევებს მაძლევს. შესაბამისად, მის აზრს დიდი მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის. რა თქმა უნდა სიყვარულია ამ ყველაფრის თანმდევი, რომლის გარეშე ყველაფერი აზრს კარგავს.

თავისუფალი დრო... ჰობი...
თავისუფალ დროს შვილებთან ერთად ვატარებ და ვცდილობ ვაკეთო ის, რაც მათ მოსწონთ, რაც ყველას ერთად მოგვანიჭებს სიამოვნებას. უფრო ბავშვების ჰობიზე ვფიქრობ, ვიდრე ჩემსაზე. მათთან მიმართებაში მუდმივ ძიებაში ვარ. დამეთანხმებით, რომ არ არის ადვილი იმის ზუსტად მიგნება, რა მოსწონთ ბავშვებს და რა კუთხით უნდა მიმართო მათი ინტერესები. რაც შეეხება ჩემს ჰობის, ეს ისევ შვილებთან, ოჯახთან გატარებული საათებია. მაქსიმალურად ვცდილობ, ხალასი და ფერადი იყოს ეს დრო.

როგორი კულინარია სოფო ხალვაში?
შემიძლია გითხრათ, რომ ძალიან კარგი, და ამას როგორც ჩემი ოჯახის წევრები, ასევე მეგობრები დაგიდასტურებენ. დამოუკიდებლად ძალიან დიდი სუფრაც კი შემიძლია გავშალო. უყვართ ხოლმე მეგობრებს ჩემთან სტუმრობა, რადგან იციან, რომ შემიძლია შინ რა პროდუქტებიც მომეპოვება, იმისგან ექსპრომტად რაიმე გემრიელი და საუცხოო კერძი მოვამზადო. მართალია, ყველა კერძი გემრიელი გამომდის, მაგრამ ყველაზე მეტად ჩემი მომზადებული აჭარული ხაჭაპური უყვართ. სტუმრად ჩამოსული მეგობრები ხშირად მამზადებინებენ აჭარულ ხაჭაპურს და ბათუმურ ყავას, რომელიც მართლაც გემრიელი გამომდის.

გაქვთ რაიმე ჩვევა ან თვისება, რომელსაც დღემდე ვერ გადაეჩვიეთ?
არანაირი რიტუალი და ჩვევა არ მაქვს არც კონცერტამდე და არც მის შემდეგ. ერთადერთი თვისება, რომელსაც ხშირად ვაპროტესტებ საკუთარ თავში, გადაწყვეტილებების უცებ მიღებაა. ხანდახან კარგიცაა ეს, თუმცა შესაძლოა ცუდიც აღმოჩნდეს, რადგან უცებ ვერ ვიაზრებ ხოლმე, რა სირთულე შეიძლება მოჰყვეს ჩემს ამა თუ იმ გადაწყვეტილებას.

დღე, რომელიც არასოდეს დაგავიწყდებათ...
ეს ისევ „იურმალას“ უკავშირდება. კონკურსის მეორე დღეს, როდესაც დაიანა როსის სიმღერა შევასრულე. ეს იყო დაუვიწყარი ემოციები. დღე, რომელიც არასოდეს წაიშლება ჩემი მეხსიერებიდან.

კავშირი ტელევიზიასთან...
„ვარსკვლავების აკადემია“ იყო პირველი ტელეპროექტი, სადაც წამყვანის ამპლუაში ვიყავი. თავიდან ძალიან რთულად დავთანხმდი შემოთავაზებას. მართალი გითხრათ, პირველი ნაბიჯების გადადგმა ძალიან გამიჭირდა. სცენასთან ასოცირება მაქვს, რომ უნდა ვიმღერო, ამიტომ რთული იყო ჩემთვის იმის გააზრება და იმაზე შეჩვევა, რომ კი არ უნდა მემღერა, უნდა მელაპარაკა. მაგრამ გადავლახე ეს ყველაფერი. რაც შეეხება სტუდიას, ბევრად იოლი აღმოჩნდა ჩემთვის. ბევრად კომფორტულია, ვიდრე სცენიდან პირდაპირ ეთერში შოუს წაყვანა. ბათუმში მალევე დავთანხმდი შემოთავაზებას, რადგან ამ კუთხით გამოცდილება უკვე მქონდა. ყოველ შაბათ-კვირას ტელევიზიაში მისვლა ძალიან მიხარია. ერთგვარი დასვენების თერაპიაა გადაცემა „დილის ტალღა“ ჩემთვის, რომელიც აჭარის საზოგადოებრივ მაუწყებელზე გადის. გარდა ტელევიზიისა, კიდევ მაქვს საყვარელი საქმე ბათუმში – გავაკეთეთ „ბასტი-ბუბუს“ ფილიალი, რომელიც საკმაოდ წარმატებულია. ნამდვილად განსხვავდებიან ეს ბავშვები სხვა ბავშვებისგან, მათ ლაღი და გემრიელი ბავშვობა აქვთ. ასევე გვაქვს ხმის ჩამწერი სტუდია. მართალია, დიდი სამუშაო პროცესები ხშირად არ მიმდინარეობს, მაგრამ შემიძლია ვთქვა, რომ ეს არის ერთ-ერთი გამორჩეული, დახვეწილი და პროფესიული ხმის ჩამწერი სტუდია ბათუმში.

როდიდან დაიწყო თქვენი ინტერესი ინსტრუმენტებისადმი?
ბავშვობიდანვე მიზიდავდა და მომწონდა სხვადასხვა ინსტრუმენტი, მაგრამ რატომღაც ვერ წარმომედგინა, თუ შევძლებდი დაკვრას. თუმცა ერთ რამეს მივხვდი – მთავარია გულით გინდოდეს რაღაც და მას ადრე თუ გვიან აუცილებლად მიაღწევ. ჭაბუკა ამირანაშვილმა მასწავლა საქსოფონზე დაკვრა და დღეს უკვე დამოუკიდებლად შემიძლია რაღაცების გაკეთება. უზომოდ მიყვარს ეს ინსტრუმენტი და ძალიან ბევრი გეგმა მაქვს მასთან დაკავშირებით.

უფრო კონკრეტულად თქვენს გეგმებზე...
ძალიან ბევრი გეგმა მიტრიალებს თავში: მუშაობის პროცესშია ალბომი, რომელსაც ბექა ჯაფარიძესთან ერთად ვაკეთებ. არის ერთი პროექტი, რომელიც გაკეთებული მაქვს ჩემს მეგობარ კომპოზიტორთან – ანა ქასრაშვილთან ერთად და მინდა ამ ყველაფერს თავი მოვუყარო. ასევე ვგეგმავ რაიმე სახის პროექტის განხორციელებას, სადაც საქსოფონი იქნება დომინანტი. მყავს ბენდი („სოფო და ბენდი“), რომელთან ერთადაც ვმუშაობ. მოკლედ, წინ დიდი გეგმებია და მჯერა ყველაფერი გამოვა, რადგან ამაში ძალიან დიდ შრომას ვდებთ.

სიმღერა, რომელსაც ყველაზე ხშირად ღიღინებთ...
ასე გამორჩეული და აკვიატებული სიმღერა არ მაქვს. დამჩემდება ხოლმე, რასაც მოვისმენ, მთელი დღე შესაძლოა ის მელოდია ვიღიღინო.

როგორია თქვენი ბათუმი, რომელსაც სხვა ნაკლებად იცნობს?..
ასე მგონია, ბათუმს, რომელსაც მე ვიცნობ და მიყვარს, გამორჩეულია. მიყვარს პატარა, ძველი ქუჩები. ადგილები, სადაც ფეხით დავდიოდი მთელი ბავშვობა და დღემდე ვცდილობ ვესტუმრო მას. სტუმრებს ალბათ მაღალსართულიანი სასტუმროები, ესა თუ ის კაფე-რესტორნები და მზიანი ბათუმი იზიდავთ ძირითადად, ჩემთვის კი ბათუმი ის ადგილია, სადაც მეთევზეები იკრიბებიან და თევზაობენ, სადაც ბევრი თოლია და ნავებია... ასევე ძალიან მიყვარს წვიმიანი ბათუმი და ამ დროს ზღვაში ბანაობა. ჩემთვის ბათუმი უძვირფასესი ქალაქია, სადაც სულს უხარია...

ახალგაზრდები, რომლებსაც უნდა მოვუსმინოთ ბათუმში, რომლებიც გემოვნებიან მუსიკას ქმნიან...
ყოველთვის აღნიშნავდნენ და ამბობენ დღესაც, რომ ზღვისპირა ქალაქიდან ძალიან ბევრი ნიჭიერი, განსხვავებული ტემბრის ახალგაზრდა მოდის. ვეთანხმები და მიხარია, რომ ნამდვილად მრავლად არიან ისინი. ბევრი ნიჭიერი ინდივიდუალური შემსრულებელია ქალაქში, ბევრი საინტერესო ჯგუფის მოსმენაა შესაძლებელი. ძალიან ვგულშემატკივრობ ჯგუფს „ასეა სულ“ – ათინას და ბექას, და-ძმას, რომელთა შემოქმედება უზომოდ მომწონს და მინდა წინ და წინ წავიდნენ, მათ ნამდვილად აქვთ ამის უდიდესი პოტენციალი.

ის, რის გარეშეც არ შეგიძლიათ...
მუსიკა... ბავშვობიდან ასე ვარ – როცა რამეზე გავბრაზდებოდი, პროტესტის ნიშნად ჩავიკეტებოდი ოთახში და ხმამაღლა, გაუჩერებლად ვმღეროდი. მაშინაც და ახლაც, ყოველთვის ჩემთანაა მუსიკა, რომლის გარეშე უბრალოდ არ შემიძლია ცხოვრება...